Niepokonani
Perfect
Niepokonani
Gdy emocje już opadną
Jak po wielkiej bitwie kurz
Gdy nie można mocą żadną
Wykrzyczanych cofnąć słów
Czy w milczeniu białych haniebnych flag
Zejść z barykady
Czy podobnym być do skały
Posypując solą ból
Jak posąg pychy samotnie stać
Gdy ktoś kto mi jest światełkiem
Gaśnie nagle w biały dzień
Gdy na drodze za zakrętem
Przeznaczenie spotka mnie
Czy w bezsilnej złości łykając żal
Dać się powalić
Czy się każdą chwilą bawić
Aż do końca wierząc że
Los inny mi pisany jest
Płyniemy przez wielki Babilon
Dopóki miłość nie złowi nas
W korowodzie zmysłów możemy trwać
niepokonani
Nim się ogień w nas wypali
Nim ocean naszych snów
Łyżeczką się odmierzyć da
Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść
Niepokonanym
Wśród tandety lśniąc jak diament
Być zagadką, której nikt
Nie zdąży zgadnąć nim minie czas
Nim się ogień w nas wypali…… pytasz czy warto? Starać się, obijając się głową o mury, raniąc kolana, padając na twarz, czasami w błoto. Znasz moją odpowiedź, warto nawet dla kilku okruchów szczęścia, uśmiechu przyjaciela, jednego dnia miłości. Życie należy do nas, możemy je kreować na swój sposób, albo mówić, że los tak chciał. Ja wybieram moją decyzyjność i nim ogień się we mnie wypali, będę niepokonana.
zachwycam się ostatnimi promieniami zachodzącego słońca, które jak dziecko koloruje chmury rożnymi odcieniami czerwieni, pomarańczu, różu. zadzieram wysoko głowę w poszukiwaniu własnej gwiazdy na rozgwieżdżonym niebie, staje na palcach, wyciągam rękę w ich kierunku,, są tak bliskie, wydaje się ze mógłbym jedna z nich złapać, zamknąć przez chwile w przemarzniętej dłoni, ogrzać się przy jej blasku, potem rozprostować dłoń, unieść do góry i dmuchnąć, tak żeby poleciała wysoko do samego nieba, tam gdzie jest jej miejsce